English French German Italian Portuguese Russian Spanish

“ЕДЕН“ упатува повик за соработка до оние читатели на сајтот кои поседуваат интересни информации, истражуваат и имаат сопствено мислење за теми кои се обработуваат на овие страници или пак имаат преводи на македонски од статии објавени на други сајтови, блогови, часописи... да земат учество во понатамошното креирање и развивање на сајтот. Администраторите ќе ги разгледаат пристигнатите материјали и ќе ги објават оние кои се во склад со информациите кои веќе се нудат, а авторите или преведувачите кои ќе бидат најактивни ќе добијат своја рубрика и статус на уредници на истата. За повеќе информации или испраќање на материјалите контактирајте го администраторот на еден...

Богумили - Богумили - Страна 3 PDF Печати Е-пошта
Ниво на корисникот: / 1
НајлошоНајдобро 
Напишано од Антитрп Богумилски   
Понеделник, 16 Февруари 2009 00:13
Индекс на артикл
Богумили
Страна 2
Страна 3
Страна 4
Страна 5
Сите страници

 

Дека сите совршени богумили без исклучок, биле писмени и учени, може да ни потврди и фактот дека лонгобардијските и француски еретици (следбеници на богомилското учење). Во нивната средина школството било на такво ниво што многумина завршиле прочуени универзитети каде што стекнале теолошки знаења кои ги употребувале против духовништвото на ортодоксното христијанство (после ќе каже некој дека грешам што ги нарекувам вештаци).

 

Богомилите знаењето не го употребувале само да се натпреваруваат со тогашната црква. Тие го ширеле знаењето низ широките народни слоеви, а не правеле од него монопол каков што правеле црквените духовници (погледај го филмот "Име на розата" и "Звонар на богородичната црква"). Само народ во простота и незнаење може да се контролира успешно, сметала црквата и дали можете да предпоставите што најпрво е преведено со глаголицата - Кириловото писмо. Знам дека не знаете. Тоа е законикот, а после тоа Евангелијата.

 

Богомилите пред целата тогашна Европа го разгласија нивното основно мото: "Знаењето е светлина", а себе се нарекувале синови на светлината. Тие се гностици и нивната цел е спознавање на основните космички прашања за тоа кои се што се и зошто се заробени во оваа затвор-планета. Како да се ослободат од условувањето и врзувањето за овоземските безкорисни цели и своето внимание го насочувале кон повисоки дострели на духот, ослободен од врзаноста на овој 9 метра нужник кој секој си го носи со себе каде и да оди и какви и крпчиња и парфеми да стави врз него. Мирисот и изгледот може да го покрие, но тој останува во него. Богомилите настојувале преку гнозата-највозвишеното духовно спознание да дојдат до божествените вистини. Тие се труделе како да се ослободат од мрежата на Сатанчо црномурестиот и да се вратат таму каде што припаѓаат кај својот Отец. Преку гностицизамот, богомилите го ослободувале разумот од оковите на илузијата и на тој начин придонеле за развој на средновековната слободна мисла и филозофија (Џордано Бруно, Галилео Галилеј, Коперник Петар Петровиќ Његош и уште многу познати и непознати). Дел од таа позитивна мисла заврши како логорски оган на "бранителите на христијанството".    

 

Она што следи е од Ана Комнена. Нарочно не го препејував туку го дадов онака како е за да согледате дека текстот е еднаш или двапати преправан и затоа на прв поглед делува бесмислено. Денес и мали деца знаат дека Басил или Васил е Василевсот или царот, а не таму некој беден богумил. Од аргументи нема ни а, а за нешто повеќе неможе да стане збор. Ако татко и бил толку успешен против богумилите, тие не бисе рашириле како што кажува како скакулци. Кажува дека таквата ерес е нова  и досега непозната на Црквата, а после ги нарекува манихејци, павлекијани и т.н. Иако се трудев да ги поврзам мислите на арогантната прицеза, не ми успеваше секогаш, затоа ве молам да ми простите за мојата несовршеност.

     

Medieval Sourcebook:
Anna Comnena: The Bogomils, c. 1110

 


После ова како скакулци голем облак од херетици се појавени и природата на нивниот ерес беше нов и досега непознат на Црквата. За две многу злочести и безвредни доктрини (наметнувања на лични ставови) коишто беа познати во претходните времиња, сега обединети, ѓаволштината, како што би се рекло, од Манихејците[2]), којшто ние исто ќе го наречеме Павлекијански ерес и Масалијанска бесрамност. Ова беше богомилската доктрина соединета во Павлекијанството и Масалијанството. и најверојатно постоеле дури и пред времето на таткоми, но тајно; затоа што сектата на Богомилите е многу умна во користењето на добродетелството. И неможеш да најдеш нешто што е кажано со многу зборови а да им припаѓа на Богомилите, затоа што нивната слабост е сокриена под плаштот и капуљачата. Богомилите изгледаат мрачно и тие се покриени се до носот и чекорат наведнато и мрмљаат нешто, но инаку внатре се крие неконтролиран волк. Оваа најштетна раса, кои се како змии сокриени во дупка, мојот татко ги гонеше и ги изнесуваше на светло со пеење на мистриозни (таинствени) песни. Бидејки сега тој е ослободен од големите проблеми за Истокот и Западот, тој го насочи своето внимание на повисоки духовни нешта. Затоа што во сите нешта тој беше супериорен во однос на друг човек: во подучувањето тој ги изненадуваше оние чија професија е подучување; во битка и стратегија тој ги предводеше оние кои го обожуваа заради неговите подвизи.

 

Од ова време славата на Богомилите се рашири насекаде. (Затоа што Басил, монархот беше многу итар во справувањето со Богомилите; тој имаше дванаесет ученици кои ги нарекуваше "апостоли" и исто така вовлекол и неколку женски ученици, бедни жени со лош морал и потполно лоши и тој ги распрострал насекаде). Ова зло нападна многу души како оган и душата на  Императорот неможеше да ги совлада па почна да ја проучува оваа ерес. Тој донел некои од Бого милите во палатата и себе и се прогласил за учител и главен преставник на Богомилската ерес. Од ова, еден Диблатиус беше ставен во затвор и бидејки несакал да се исповеда кога бил прашан, тој бил подложен на тортура и после тоа информиран Басил и неговите ученици кои тој ги одбрал. И така императорот дозволил неколку луѓе да испитуваат за него. и Сотонаел-овиот архиепископ Базил беше изнесен на светлината. тој делуваше како монах со воздржуван израз на лицето, чист избричен и со висока става.

 

 Императорот сакаше да ги извлече неговите најсокриени мисли со итрина и под маска на убедување, веднаш поканувајки го човекот со праведен предлог. Тој дури и стана од неговата столица,  го покани да седне до него и да ја подели неговата маса...

 

The Emperor, wishing to elicit his inmost thought by compulsion under the disguise of persuasion, at once invited the man on some righteous pretext. And he even rose from his chair to greet him, and made him sit by him and share his table, and threw out his whole fishing-line and fixed various baits on the hooks for this voracious whale to devour. And he made this monk, who was so many-sided in wickedness, swallow all the poison he offered him by pretending that he wished to become his discliple, and not he only, but probably his brother, the Sebastocrator Isaac, also; he pretended too to value all the words he spoke as if they came from a divine voice and to defer to him in all things, provided only that the villain Basil would effect his soul's salvation. "Most reverend father," he would say (for the Emperor rubbed sweets on the rim of the cup so that this demoniac should vomit forth his black thoughts), "I admire you for your virtue, and beseech you to teach me the new doctrines your Reverence has introduced, as those of our Churches are practically worthless and do not bring anybody to virtue." But the monk at first put on airs and he, that was really an ass, dragged about the lion's skin with him everywhere and shied at the Emperor's words, and yet was puffed up with his praises, for the Emperor even had him at his table. And in all this the Emperor's brother, the Sebastocrator, aided and abetted him in the play; and finally Basil spued out the dogmas of his heresy. And how was this done? A curtain divided the women's apartments from the room where the two Emperors sat with the wretch who blurted out and openly declared all he had in his soul; whilst a secretary sitting on the inner side of the curtain committed his words to writing. And the nonsense-monger seemed to be the teacher while the Emperor pretended to be the pupil, and the secretary wrote down his doctrines. And that man, stricken of God, spun together all that horrible stuff and did not shun any abominable dogma, but even despised our theology and misrepresented all our ecclesiastical administration. And as for the churches, woe is me---he called our sacred churches the temples of devils, and our consecration of the body and blood of our one and greatest High Priest and Victim he considered and condemned as worthless.



Последно освежено ( Петок, 08 Мај 2009 13:33 )
 
Коментари (2)
Информација за планетата
2 Вторник, 13 Септември 2011 22:18
Sasenko
Ве молам, во име на Љубовта надминете го егото и поттикнете ги луѓето околу вас за помош на Светот. Најголемата болест на човештвото е свесното уништување на себе си.
“Ако успееме да бидеме 9000 срца кои шепотат во Божествена Молитва, тогаш нема да случат наредните глобални деструктивни катаклизмички случувања.”

http://theholywhisper.com/images/Bolesta_na_Konstantin_MAK.pdf
богомилите
1 Среда, 27 Мај 2009 19:17
Мариана
Съвременните учени характеризират богомилството като дуалистично, антифеодално и реформаторско народно движение, възникнало в лоното на българската църква през Х век и бързо разпространено в Мизия, Тракия и Македония, в бурните времена предшестващи византийското нашествие. Корените му, като цялостно социално по съдържание и религиозно по форма движение, трябва да се търсят в българската обществена действителност през първата половина на Х в. и в изострения социален и религиозен антагонизъм.

Разпостранено първоначално в Мизия, Тракия и в по-силно подложената на славянско влияние Македония, богомилското движение създава там първите си църкви. Въпреки преследванията, на които е била подлагана богомилската ерес, особено по времето на византийското господство, това религиозно учение просъществува в България чак до XV век. Голяма част от изповядващите го приемат исляма след османското нашествие: от тях произлизат днешните помаци, торбеши и пр. Последното наименование също е свързано с богомилството. Според Димитър Ангелов така били наричани част от богомилите в Македония. Само една част от павликяните запазили своето, макар и доста поизбледняло учение чак до XVII век, когато францисканците ги обръщат към католицизма. В Рашка през XII век след събора на Петрова църква, богомилите са безмилостно преследвани от Стефан Неманя, а книгите им изгорени. Значително по-сигурно те се укрепват в Босна и Херцеговина. Някои от тях бягат натам след 1170 година, където намират сериозна подкрепа от босненските владетели /банове/ и по-късни крале. Владетелят бан Кулин бил страстен богомил и сектата

Според Житието на сръбския княз Иван Владимир, още по времето на българския цар Самуил "заблудените народи на масалианските и богомилските български еретици, (които) проникнали в Мизия, Албания, Далмация, Илирик и Сърбия".[4] През XI-XII в. се множат сведенията за разпространението на "българската ерес" (Bulgarorum haeresis) в цяла Европа. На Запад, от Далмация до Атлантика, католическите папски наместници от бенедиктинския орден изучават византийския опит в борбата срещу еретиците, чиято мисионерска дейност се счита като основополагаща при възникването на западноевропейските религиозни общности на патарени, катари (албигойци) и валденси в Далмация, Италия, Германия, Фландрия, Англия, Франция, Лангедок и Арагон (обхващащ и днешна Каталония). Разпространението се осъществявало от търговци и занаятчии, предимно тъкачи, пътешественици и богомолци, а идейната им връзка с трубадури и минезингери им осигурила широка гласност и достъп до управата на свободните градове в Северна Италия и кралските дворове на Южна Франция и Арагон. През XI в. се появяват първите новини за присъствието им, а през XII в. сведенията за тях "заливат цяла Европа", назовавайки ги с различни имена: бугри (българи), бабуни (в Босна), катари, манихеи, павликяни, патарени, албигойци и т.н. Самите те се наричали просто християни, а хората ги определяли като "добри хора" и "добри християни", заради скромния им начин на живот, простотата с която се обличали и мисионерския им жар, които ярко се отличавали от помпозността и претенциозността на папския двор и висшия католически клир, и разпуснатостта и невежеството на провинциалното католическо свещенство. В Ломбардия (Северна Италия) движението било добре организирано още през XII в. Негово средище бил град Милано, а самите еретици били наричани патарени според наброявала десетки хиляди привърженици в страната. Оттам разпространението ѝ стига до сърцето на Западна Европа.

из
http://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%BE%D0%B3%D0%BE%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8

Додади го твојот коментар

BoldItalicUnderlineStrikethroughSubscriptSuperscriptImageOrdered listUnordered listQuoteCode
Happy smileyVery happy smileyWinking smileyOh my God !Smiley with tonque outHot smileySad smileyCrying smileyShocked smileyBe Right BackAshamed smileyConfused smileyI dont knowThinking smileyEye-rolling smileySleepy smileyDon't tell anyoneBaring teeth smileyParty SmileySick smileyAngry smileyDevilAngelNerd smileySarcastic smileySecret tellingThumbs upThumbs downClapping handsFingerscrossedLeft hugRight hugBoyGirlMessengerHeartBroken heartRoseWilted roseKissGiftBirthday cakeCigaretteHandcuffsBeer mugDry martiniI'mMoonStarSunRainbowUmbrellaIslandRainStormDinner plateBowlPizzaCoffee cupCatDogBatGoatSnailTurtleSheepFilmstripNoteE-mailCameraLightClockTelephone receiverComputerMobile phoneXboxSoccer ballAutoAirplaneMoneyFilmFilm LinkSoundPictureExclamationRss
Вашиот псевдоним:
Вашата адреса за електронска пошта:
Предмет:
Коментар: